Rozdział III

*Przed przeczytaniem rozdziału, proszę o ponowne przeczytanie prologu*

 

 - Nic.

-Jak to nic? Ty się uważasz za mojego przyjaciela? Pięć minut mnie nie było, a ty już ją musisz podrywać. Nie możesz się powstrzymać? To coś to moja dziewczyna, więc zostaw ją w spokoju- Blaise wybuchł.

   Czułam się strasznie, jeszcze przed chwilą wszystko było dobrze, miałam uśmiech na twarzy, a teraz? On niszczy wszystko co spotyka na swojej drodze. Chcę coś powiedzieć, ale nie mogę, bo wiem jak się to skończy. Ale ile razy można być obrażanym?

   WidziałEM jak Hermiona zamyka się w sobie i wycofuje. Nie mogę jej teraz tak po prostu zostawić.

- Nie, nie uważam się za twojego przyjaciela. A wiesz dlaczego? Bo mój przyjaciel nigdy nie nazwałby swojej dziewczyny „szlamą” ani by  jej ciągle nie obrażał. Byłby dla niej oparciem, a nie dupkiem, który utrudnia jej życie. Z dawnym  Blaise można było robić wszystko. Śmiałeś się. Nic ci nie przeszkadzało, a teraz to zachowujesz się jak dziadek, który marudzi, na to, że w dzień jest jasno, a w nocy ciemno.

Taki był mój przyjaciel, ale on chyba gdzieś zginął. I jeszcze raz ją tak nazwij to nie ręczę za siebie- Nie spodziewałam się tego. Malfoy mnie broni? Trzeba to chyba gdzieś zapisać. Zresztą i tak mu nie zaufam, żeby nie wiem co zrobił.

-No brawo, brawo, nie spodziewałem się tego po tobie. Że też byłem taki głupi…- chwila o czym on mówi?- Jak mogłem nie widzieć, że mnie zdradzasz głupia szlamo- ale o co chodzi? Jaka zdrada?- I pamiętaj, że takich jak ty są miliony, więc pamiętaj. Nie jesteś mi do niczego potrzebna.- ostatnie zdanie wyszeptał prosto w moje ucho. Ja już nie mogłam nie chciałam płakać, ale coś mnie do tego zmuszało- Głupia szlama.

-Nie mów tak o…- usłyszałam głos wyraźnie wkurzonego Malfoy’a.

-O mnie- koniec sama muszę się tym zająć.

-Co powiedziałaś?

-Słyszałeś. A teraz żegnam…

-Głupia. Myślisz, że pozwolę ci odejść?- chciał mnie uderzyć, ale Draco był szybszy. Złapał go, uderzył pięścią i rzucił na niego drętwotę.

-Hermiona?

-Mhm?

-Chodź stąd.

-Dwa razy powtarzać nie musisz…

Po chwili jedynym dźwiękiem na ulicy był odgłos teleportacji.

    Jesteśmy na miejscu. Studia. Nowy rozdział w moim życiu i mam nadzieję, że będzie dużo lepszy od tego. Bez Blaisa. Wiem, że muszę zakończyć tą znajomość, ale nie potrafię.  Zresztą kto mi zostanie kiedy zerwę z Zabinim? Harry i Ron nie żyją, z Ginny się nie dogaduję, zmieniła się i to bardzo. Woli towarzystwo Blaisa, albo Malfoy’a od mojego. Właśnie Draco… Nie wiem co mam o nim myśleć przeprosił mnie stanął w mojej obranie i… i właśnie przerywa moje rozmyślania.

-Hermiona, wszystko dobrze?- widziałam troskę i szczerość w jego oczach. Nie kłamał.

- Tak. Już wszystko dobrze- musiałam mu podziękować w końcu dobrze mnie wychowano, a jakby nie patrzeć on stanął w mojej obronie- Draco?

-Tak?- okej przykułam jego uwagę, jest dobrze.

-Ja… No bo wiesz… bo ja… no… no bojachciałamcipodziękować- proszę niech mi nie każe tego powtarzać…

-Możesz powtórzyć bo nie zrozumiałem?- okej wdech wydech, że też nie mógł zrozumieć.

-No bo chciałam ci podziękować.

-Za co?

-Serio musisz mnie tak torturować?- no cóż widząc jego twarz wiedziałam, że muszę mu powiedzieć- No bo ja bym sobie sama nie poradziła z Blaisem, a ty mi pomogłeś i gdyby nie ty to dalej byłabym w samochodzie słuchając jaka to jestem beznadziejna.

-Nie ma za co dziękować, zrobiłem to ponieważ na to zasługujesz i pamiętaj o tym. Zasługujesz na więcej. I ja też chciałbym ci coś powiedzieć, a raczej cię przeprosić. Za to wszystko co robiłem, za wszystkie wyzwiska, za każdą łzę,  która przeze mnie ujrzała światło dzienne i za smutek i za wszystko co ci kiedykolwiek zrobiłem, więc Hermiono Jean Granger, znana jako Panna-Wiem-to- wszystko-Granger, uczynisz mi ten zaszczyt i wybaczysz mi? Nie proszę o zaufanie, wiem, że na nie, to  nawet nie mam co liczyć, ale proszę cię o wybaczenie. Zgadzasz się?

-Jeśli mi coś obiecasz…

-Wszystko.

-Obiecaj mi, że nigdy się na tobie nie zawiodę i nigdy więcej nie będę musiała płakać przez ciebie. Obiecujesz?

-Obiecuję.

I z wypowiedzeniem tego jednego słowa między wrogami nawiązała się nić porozumienia.

-W takim razie do zobaczenia wieczorem, na kolacji.

-Do zobaczenia. Hermiona, może pomóc ci z walizką?

-Nie, poradzę sobie sama.

  Nie wiem jak do tego doszło to był impuls. Po prostu do niego podeszłam, stanęłam na palcach, (autorka: no z 20 cm różnicy jakoś sobie ta Hermiona radzić musiała xd) objęłam i pocałowałam w policzek, szepcząc krótkie „dziękuję”. No i co, został chłopak zszokowany na pustym korytarzu a ja poszłam się rozpakować. Ale i tak najdziwniejsze było to, że mnie nie odepchnął, a bardziej przytulił do siebie.

Jedno wiem pora zacząć się rozpakowywać, bo zaraz tu przyjdą… chwila tak właściwie to z kim ja mam pokój? Aaa… Ginny- standartowo i jeszcze jakieś trzy  dziewczyny: Sofia, Carmen i Robin. Może być ciekawie o… chyba właśnie przyszły… I boom, dźwięk jakby ktoś skakał z Big Bena i właśnie upadł. Wyszłam na schody i zobaczyłam niską blondynkę która przewraca się ze swoją ogromną walizką.

-Hej, jestem Sofi. Boże czemu tu jest tak dużo schodów? Wiesz gdzie jest pokój… chwila… 323?

-Hej. Tak wiem, będziemy razem mieszkać, daj pomogę ci z tą walizką, jestem Hermiona.

-Miło mi.

-Mi też. Możesz mi coś powiedzieć?

-Zależy co.

-Czemu nie użyłaś magii i nie zmniejszyłaś walizki?

-Boże jaka ja głupia jestem nie pomyślałam o tym- polubiłam ją. Bije od niej energią i radością. No cóż dzisiaj pierwszy dzień, a już zapowiada się ciekawie.

   Po rozpakowaniu i krótkim poznaniu się między nami, postanowiłyśmy coś zjeść, więc zeszłyśmy do jadalni i wtedy zobaczyłam coś czego nie powinnam była zobaczyć, mianowicie jak mój „kochany chłopak” całuje się z jakąś rudą dziewczyną, a potem bije się z Draco. Trzeba było interweniować…

- Sofi przepraszam cię, ale mój chłopak się bije i muszę powstrzymać tego debila..

- Który to?- chciało mi się śmiać kiedy moja współlokatorka podniosła rękawy koszuli do łokci i chciała iść się bić.

-Brunet.

-Okej, to chodź- nie zwlekając długo pociągnęła mnie za sobą i już po chwili byłyśmy przy chłopakach. A jedyne co rzuciło mi się w oczy to to, że ruda uciekła.

-Co wy tu robicie, chłopcy? Nie wiecie, że nie ładnie się tak bić na korytarzu?- chyba Sofii bardzo spodobało się „udawanie nauczyciela”, wyglądała jakby była w swoim żywiole.

-A ty za kogo się uważasz?- pierwszy odezwał się Zabini no cóż można się było tego spodziewać.

-Uuu… jaki agresywny Mionka jak ty możesz z nim  chodzić?- rzuciła rękawicę, więc pora ją podnieść.

- Sama nie wiem Sofi, przecież nikt o zdrowych zmysłach nie bije się na środku korytarza pierwszego dnia szkoły.

-To ja jaki według ciebie jestem?-  spytał się mnie Draco, ale nie złośliwie. Na jego twarzy błąkał się delikatny uśmiech.

-Dziwny.

-Ja ci dam- i znowu łaskotanie, jak ja tego nienawidzę.

-HahahaDracohahahahahPRZESTAŃhhahahahahaWTEJhahhahahaCHWILIhhaha

-Może, może, albo nie, jednak nie.

-ZOSTAW JĄ- ten krzyk. Sam Voldemort nie powstydziłby się Blaisem. Ale Draco  i tak na niego nie reagował. Widziałam, że dla niego Zabini przestał już istnieć.

-A ty za kogo się uważasz?- Sofi wkroczyła do akcji dobra trzeba to powstrzymać, bo robi się niebezpiecznie.

-Za jej chłopaka. A ty za kogo? Ile wy się znacie? Taka mądra, a sama nikogo nie masz…

-Ehh.. Czyli to ten typ faceta. Okej. Za jej przyjaciółkę. Jakąś godzinę. I skąd wiesz? A i mój chłopak przynajmniej nie chce ze mną zerwać…

-Idź stąd.

-Nie.

-Dobra, Hermiona idziemy- i to spojrzenie rzucone do Sofi.

-Człowieku wszystko z tobą dobrze? Przed chwilą ją zdradziłeś, obrażałeś jej przyjaciółkę i ją. A teraz na co liczysz, że tak po prostu z tobą pójdzie? Z choinki spadłeś?- usłyszałam głos Draco, który nie wiem jakim cudem ciągle mnie obejmował.

-Tak właśnie tak uważam. Szlam… Hermiona do mnie.

-Ona nie jest psem!!! –Sofi krzyczała, ale ja muszę iść za Blaisem. Muszę.

-Zamknij się. Hermiona…

-Zostaw ją…- Sofi nadal próbowała negocjować i wtedy Blaise zrobił coś czego w życiu bym się nie spodziewała. Nawet po nim.

-Mówiłem, żebyś się zamknęła. Avada Kada…

 -NIE!!!

I dwa magiczne promienie poszybowały ku górze…

************************************************************************

Hej!

Ale mnie tu długo nie było ;) W najbliższym czasie dodam też miniaturkę, (przynajmniej mam taką nadzieję) ale pomysł mam. 

Zapraszam was na świetnego bloga o Dramione

http://zatrzymanaprzezciebie.blogspot.com/2015_02_01_archive.html

No i co mam nadzieję, że rozdział się podobał. Jeśli chcesz to napisz komentarz ze swoją opinią. No i miłego tygodnia.

~Victoria Rose